Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty przewiduje możliwość przeprowadzenia tzw. porady receptowej. Przepisy pozwalają na wystawienie recepty, nawet jeśli pacjent nie został wcześniej osobiście zbadany i nie nawiązano z nim żadnej formy bezpośredniego kontaktu (czyli np. wydanie recepty na podstawie pisemnej prośby).
Aby przeprowadzić poradę receptową zgodnie z prawem należy pamiętać, że:
- recepta musi zawierać leki niezbędne do kontynuacji leczenia;
- stan zdrowia pacjenta powinien stanowić podstawę do przepisania danego leku;
- niniejszy stan zdrowia musi być udokumentowany w historii medycznej pacjenta.
Jeśli spełnione są wszystkie powyższe warunki, można wydać receptę.
Kto może odebrać wydaną zaocznie receptę?
- pacjent,
- przedstawiciel ustawowy pacjenta,
- osoba upoważniona przez pacjenta (w tym osoby trzecie, bez szczegółowego precyzowania związku tej osoby z pacjentem) – na podstawie oświadczenia dołączonego do dokumentacji medycznej pacjenta.
Przytoczone przepisy dotyczą również wystawiania zleceń na wyroby medyczne
Pamiętaj, aby w dokumentacji odnotować fakt zamówienia przez pacjenta oraz wydania mu recepty/zlecenia, a także ewentualnie wskazać, komu zostały one przekazane.
Przy poradzie receptowej jako kod główny należy stosować kod chorobowy, a nie kod z kategorii Z76 (np. Z76.0 – Powtórne recepty). Kod z kategorii Z76, zwany również kodem „usługi”, opisuje sam fakt kontaktu z ochroną zdrowia (np. w celu uzyskania powtórnej recepty), ale nie jest rozpoznaniem choroby podstawowej pacjenta. Dlatego lekarz powinien użyć kodu choroby, która kwalifikuje pacjenta do otrzymania refundowanej recepty (np. I10, jeśli pacjent posiada rozpoznanie nadciśnienia tętniczego i leki z tej właśnie kategorii zostały podczas tej porady receptowej przedłużone), przy jednoczesnym umieszczeniu informacji o skorzystaniu z porady receptowej w dokumentacji medycznej, zwłaszcza w kontekście rozliczeń z NFZ.